Cornwall was ons uiteindelijke doel van deze trip. Voor zover je dat een doel kan noemen, de trip was uiteraard het doel. Dus moet ik het eerder het verste punt van huis noemen op deze trip. En dat kan je wel letterlijk nemen, met Land’s End heb je effectief het westelijkste punt van Engeland bereikt. Cornwall is begrensd door het kanaal in het zuiden en de Atlantische Oceaan in het westen en noorden. 

Het binnenland is voornamelijk landbouw gebied, en als je met de auto door het binnenland rijdt heb je vooral veel zicht op de hoge en vaak in tunnels uitgesnoeide hagen. De populaire kusten zijn ruig, en zijn afwisselend hoge ontoegankelijke kliffen of vissers dorpjes en idyllische baaitjes. Walhalla voor mensen die houden van zand en schelpjes (wij dus), maar ook voor surfers, zwemmers en liefhebbers van buitenzijn.

De vissersdorpjes zijn idyllisch gelegen, maar zoals vaak in Engeland authentiek en vooral niet te verfijnd of gepolijst voor de toeristen. Maar dat is het mooie eraan. Door grote tij verschillen, liggen de vissersboten op het droge bij laag water binnen de haven muren. Ze kunnen enkel uitvaren met hoog water. Dat is ineens al een tip, zorg voor een app om getijden te checken, of een analoge getijdenkalendar. Want veel zwembaaitjes zijn simpelweg ontoegankelijk bij hoog water, dus zelfs al ga je zwemmen bij laag water, steeds opletten voor opkomend getij. Zo zagen we na bezoek van (indrukwekkend) Kynance Cove een paar toeristen tot borst hoogte in het klotsende zeewater met rugzak hoog boven het hoofd getild van achter het hoekje waden. Ze waren duidelijk verrast waren door het opkomend water.